آدمیزاد وقتی کسی رو برای همراهی مناسب نمیبینه میتونه به راحتی قید یک سفر خارجی کلاس ای رو بزنه ... میتونه تنها توی خونه بنشینه غذای بیرون یا حاضری بخوره و یا فوقش دوربینشو برداره بره از جاهای خوشگل و توریستای شهرش عکس بگیره .. آدمیزاد گاهی تنهایی با خودش حال های کوچیک کردن رو همراه آرامش و اعتماد به نفس و شاید ته تهش یه کوچولو غم تنهایی ترجیح میده به سفر ای کلاس و جمع و طبیعت خیلی خفن و ریخت و پاش بدون ارامش و اعتماد به نفس و تنهایی .

چهار سال پیش اول مهر شنبه بود.. آخر شب راه افتادیم و ساعت هفت صبح اصفهان بودیم.. اولین باری بود که می رفتم اصفهان.. مادر و عمو من را گذاشتند و رفتند.. انقدر عمو عجله داشت که حتی فرصت نشد مادرم اتاقم را ببیند..حالا چیدن وسایل و آشنایی با هم اتاقی ها پیشکش.. استرس و سردرگمی تمام وجودم را گرفته بود.. حاضرم قسم بخورم و با دلیل و برهان ثابت کنم هیچ کس به اندازه ی من در دانشجویی اش تنهایی و فلاکت نکشیده.. حالا چهارساله م تمام شده و امروز جمعه فکر کنم دوم مهر رفتم مدرکم را از پست گرفتم تا بگذارم درب کوزه آبش را بنوشم! اول مهر امسال با شانزده سال گذشته زمین تا آسمان تفا